Samantekt á hollenskum lögum og forskýrslum útskýrð
Forkeppni vitnisburðar
Samkvæmt hollenskum lögum getur dómstóll fyrirskipað forspurn um vitnisburð að beiðni eins aðilanna (sem eiga hagsmuna að gæta). Við slíka yfirheyrslu er maður skyldugur til að segja sannleikann. Það er ekki að ástæðulausu að refsing fyrir meinsæri er sex ára fangelsisdómur. Þó eru nokkrar undantekningar frá skyldunni til að bera vitni. Til dæmis þekkja lögin fagleg og fjölskylduleg réttindi. Beiðni um forspurn um vitnisburð má einnig hafna þegar hún fylgir skortur á áhuga, þegar um misnotkun laga er að ræða, ef stangast á við meginreglur um réttláta málsmeðferð eða þegar aðrir þungavigtarhagsmunir réttlæta höfnun.
Til dæmis er hægt að hafna beiðni um forrannsókn vitnis þegar reynt er að uppgötva viðskiptaleyndarmál keppinautar eða þegar reynt er að hefja svokallaða veiðiferð . Þrátt fyrir þessar reglur geta komið upp óþægilegar aðstæður, til dæmis í traustgeiranum.
Traust geiri
Í traustgeiranum er stór hluti upplýsinganna sem dreifast yfirleitt trúnaðarmál; ekki að minnsta kosti upplýsingar um viðskiptavini trúnaðarskrifstofu. Auk þess fær trúnaðarskrifstofa oft aðgang að bankareikningum sem krefst augljóslega mikils trúnaðar. Í mikilvægum dómi komst dómstóllinn að þeirri niðurstöðu að trúnaðarskrifstofa sjálf væri ekki háð (afleiddum) lagalegum forréttindum. Afleiðing þessa er að hægt er að sniðganga „traustleyndarmálið“ með því að óska eftir bráðabirgðarannsókn.
Ástæða þess að rétturinn vildi ekki veita fjárvörslugeiranum og starfsmönnum hans afleidd réttarréttindi er augljóslega sú staðreynd að mikilvægi þess að finna sannleikann skiptir mestu máli í slíku máli, sem má líta á sem vandasamt. Þar af leiðandi getur aðili eins og skattyfirvöld, þótt hann hafi ekki yfir að ráða fullnægjandi sönnunargögnum til að hefja málsmeðferð,, með því að óska eftir bráðabirgðaprófi, safnað miklum (leynilegum) upplýsingum frá ýmsum starfsmönnum trúnaðarskrifstofu í til að gera málsmeðferð hagkvæmari.
Samt sem áður getur skattgreiðandi sjálfur synjað um aðgang að upplýsingum hans skv. 47. gr. AWR á grundvelli trúnaðar um samskipti hans við aðila sem ber lögbundna þagnarskyldu (lögmann, lögbókanda o.s.frv.) sem hann hefur leitað til.
Trúnaðarskrifstofan getur þá vísað til þessa synjunarréttar skattgreiðanda, en þá verður trúnaðarskrifstofan engu að síður að upplýsa í hverjum viðkomandi gjaldanda. Oft er litið á þennan möguleika á að sniðganga „traustleyndarmálið“ sem mikið mál og á þessari stundu eru aðeins takmarkaðar lausnir og möguleikar fyrir starfsmenn trúnaðarskrifstofu til að neita að afhjúpa trúnaðarupplýsingar við bráðabirgðarannsókn.
lausnir
Eins og áður hefur komið fram er meðal þessara möguleika að halda því fram að gagnaðili sé að hefja veiðiferðir , að gagnaðili sé að reyna að uppgötva leyndarmál fyrirtækis eða að gagnaðili hafi of veika hagsmuni í máli sínu. Ennfremur þarf maður ekki að vitna gegn sjálfum sér við vissar aðstæður. Oft eiga slíkar ástæður þó ekki við í þessu tiltekna máli. Í einni af skýrslum sínum frá árinu 2008 leggur ráðgjafarnefnd um einkamálaréttarfar („Adviescommissie van het Burgerlijk Procesrecht“) til aðra ástæðu: meðalhóf.
Að mati ráðgjafarnefndarinnar ætti að vera hægt að hafna beiðni um samstarf þegar niðurstaðan væri augljóslega óhófleg. Þetta er sanngjörn viðmiðun, en það væri samt spurningin að hve miklu leyti þessi viðmiðun myndi skila árangri. Hins vegar, á meðan dómstóllinn fylgir ekki þessari slóð hvort eð er, mun strangt fyrirkomulag laga og dómaframkvæmdar haldast. Stöðugt en sanngjarnt? Það er spurningin.
Hafa samband
Ef þú hefur einhverjar frekari spurningar eða athugasemdir eftir að þú hefur lesið þessa grein, ekki hika við að hafa samband við hr. Ruby van Kersbergen, hdl Law & More um [netvarið] eða herra Tom Meevis, lögmaður hjá Law & More um [netvarið] eða hringdu í okkur í síma +31 (0)40-3690680.
